Karność

Nauka karności (przychodzenia psa na zawołanie) jest w zasadzie bardzo łatwa, opiera się bowiem na instynkcie sfory przejawiającym się w formie przywiązania do przewodnika. Jeśli jest tyle psów tresowanych według anegdotycznej formy "chodź tu albo nie", po czym rzeczywiście pies czasem przychodzi, a czasem nie, jest to wynik tak częstego niezrozumienia psychiki psa. Chodzi o to, by wytworzyć w psie odruch, że po sygnale dźwiękowym, np. "chodź tu" albo odpowiednim gwizdnięciu (stale tym samym, lecz odmiennym od wydawanych w innych okolicznościach), czy też sygnale optycznym (nachylenie się pana z poklepywaniem własnego uda) następuje działanie przyjemne dla psa - podanie smacznego kąska lub głaskanie. Aby nauczyć psa karności, nie można stwarzać sytuacji, że sygnał przywoływania może być również zapowiedzią czegoś przykrego czy nawet bolesnego. Pamiętajmy, że pies chętnie przychodzi do pana, nie wykona jednak tej czynności wtedy, gdy albo ma przed sobą perspektywę czegoś bardziej atrakcyjnego (pogoń za suką czy kotem), albo gdy przyjemność zbliżenia się do pana łączy się z obawą doznania jakiejś przykrości. Już od chwili nabycia psa powinniśmy wołać go tylko do rzeczy przyjemnych (karmienie, zabawa, spacer), aby nie powstało u niego skojarzenie wołania z przykrością wyrządzaną mu przez pana. W ten sposób nasz pupil nie nabiera złych doświadczeń i ma do nas zupełne zaufanie, którego nigdy nie powinniśmy zawieść.`