Pies chory

Chorobę zdradza pies osowiałością lub nadmierną ruchliwością, zmienionym wyrazem oczu, zmianą temperatury ciała (normalna 38-39°), tętna (normalnie 60-120 uderzeń, zależnie od wzrostu i wieku), przy czym okazy duże mają tętno wolniejsze, oddechu (norma 12-28; im mniejsze osobniki, tym szybszy oddech), brakiem apetytu i zaburzeniami w trawieniu, czasem zmienionym chodem, skomleniem, wyciem itp. Psa chorego należy pozostawić w spokoju, nie dawać mu pokarmów ciężko strawnych i kości, nie nakłaniać go do jedzenia, jeśli nie ma apetytu. Przeciętny amator nie powinien bawić się w leczenie domowe według własnych pomysłów lub rad znajomych, którzy udzielają recept równie licznych, jak złych. W razie poważniejszych objawów chorobowych (np. wysoka temperatura) należy bezzwłocznie zwrócić się do lekarza wet., a jeśli to jest w danej chwili niemożliwe, do naprawdę doświadczonego inteligentnego hodowcy. Kuracja psa wymaga opanowania obszernej wiedzy i praktyki; bez tego leczenie może przynieść więcej szkody niż pożytku. Pies dobrze wychowany przez swego pana darzy go przywiązaniem i wzruszającym zaufaniem, a więc pozwoli na wiele nawet bolesnych zabiegów leczniczych. Nabrał on bowiem przekonania, że z ręki pana spotykają go same dobre rzeczy. Od wczesnej młodości już należy psa przyzwyczaić do tego, by pozwalał sobie oglądać zęby, otwierać pysk, zaglądać do gardła itp. Ćwiczenia takie okażą się pożyteczne zarówno na wystawach, jak i przy ewentualnych badaniach lekarskich, czy przy koniecznych zabiegach leczniczych lub kosmetycznych.